23 september - Zoveel te vertellen en zo weinig tijd

Dag lieverd

Ik heb je zoveel te vertellen en ja, ik maak er te weinig tijd voor om het te doen.

We missen je nog steeds, elke dag, soms wat meer, soms wat minder. Zo was er vorige week Yentl haar proclamatie. Wat had je daar graag bij geweest, als fiere broer. Eerst wat kreunen en steunen tijdens het officiële gedeelte, de nodige grappen en grollen. Daarna samen met Q een pintje om te klinken op haar diploma. “Eindelijk”, zou je hebben gezegd en “nu, het echte leven” 😊

Ik mis je zo onnoemelijk veel in oneindig vele kleine dingen. Ik heb onlangs nog tegen Ronald van Vai Forte verteld: ik heb nooit gedacht dat ik iemand zo hard kon missen. En ook al is dit gevoel de keerzijde van alle liefde tussen ons, er zijn dagen dat het me volledig onderuit haalt.

Sinds 2 weken ben je uit al de familie-Whatsappgroepen verwijderd. Je hebt de groep verlaten... precies of je had de keuze. Je foto is verdwenen bij je profiel, de berichtjes zijn er gelukkig (voorlopig) nog… Dat kwam binnen. Dat anderen je verwijderen uit ons leven omdat het al een half jaar geleden is dat we je gsm-abo hebben opgezegd.

En dat gevoel leeft wel: voor anderen is jouw dood al zo ver in het verleden. Voor mij alsof het gisteren is gebeurd, nog steeds.

Maar wees gerust, ik ben ook met het leven bezig. Mijn scriptie is eindelijk af, volgende week nog ‘verdediging’ en dan mijn afstudeermoment. Ik ben bezig met mijn droom in de wereld te zetten, eentje waarvoor ik jouw steun had. En nu ik dit schrijf, zie ik je gewoon in mijn gedachten, die vette knipoog, dat duimpje omhoog en de woorden: “Ma’ke, gewoon doen.”

Tranen zullen er nog heel wat vloeien. Dat is oké, dat is kei hard werken, en het geeft ademruimte. Ruimte om het leven verder te zetten zonder jou hier, fysiek aanwezig maar voor altijd in ons ❤️

Liefs
Je mama x