7 augustus 2024 - bijna 6 maand

Morgen is het al een half jaar...

Vroeger zou ik hebben gezegd: time flies when you're having fun.

En nu ... 🤷🏻‍♀️

Het blijft moeilijk.

Yentl en ik hadden het er onlangs over dat we een nieuwe rol hebben gekregen. Eén die we liever niet hadden 'ontvangen', die van rouwende. Eentje die we tussen alle andere rollen te kleven hebben.

Ik word me heel bewust van: er is een leven ervoor en er is een leven erna. Soms heb ik het gevoel dat ik me terug moet uitvinden. Want wie ben ik nu zonder jou, hier?

Ik zie mezelf in een volledig blanco witte omgeving en heb alles terug kleur te geven, mensen, omgeving, activiteiten...

En dat vraagt tijd.

Ik vind dat we het allemaal goed doen. Ook al zitten we nog allemaal in datzelfde - ondertussen gehavende - bootje. Tsunami's blijven komen, met niets tegen te houden.

Anderen vertellen ons:
"Alles mag er zijn, verdriet en lachen.
Het is normaal ons zo te voelen, te denken, te handelen.
Het is oké, alles wat er in ons omgaat."

Maar weet je, het is niet oké en het is absoluut niet normaal dat jij hier niet meer bent.

Waarom ik je vandaag al schrijf en niet morgen? Omdat ik wil dat morgen een leuke dag wordt: Charlotte is jarig, Dries trouwt... en ik wil ervan genieten.

En waarschijnlijk krijg ik de weerbots achteraf. En dat zie ik dan wel weer.

Ik mis je lach ❤️
Je mama