8 april 2024 - 2 maand

Dag lieve schat

2 maand is het al. De laatste tijd zit ik heel vaak met volgende zin in mijn hoofd:

"Ik stond urenlang met de handen op de leuning van de brug"
Uit Annabel van F.Boeyen

Dit is natuurlijk geen brug maar de pier en je kan gerust zijn: ik ga niet springen.
Maar ik kan wel urenlang voor me uit staren, kijken naar de natuur, zee, hei, mijn tuin en denken: wat is de zin van dit alles?

Wat maakte dat jij, niet meer hier, bij ons mocht zijn? 

Ik denk dat we gewoon pech hebben gehad. Het was pief, poef, paf en jij was af.

Laatst, tijdens een sollicitatiegesprek vroegen ze me wat het meest onrechtvaardige was dat me ooit was overkomen en ik antwoordde: de dood van mijn oudste zoon.

En toen vroegen ze me hoe dit mij veranderd had? Waarin ik was gegroeid? En ik had geen enkel idee.

Wat ik wel weet, is dat ik niets meer probeer uit te stellen want het kan zomaar opeens gedaan zijn (toch zeker datgene waar ik gelukkig van word 😉).
Ik wil geen gesprek eindigen in ruzie.
Ik wil genieten van de kleine dingen.
Ik wil me geen zorgen maken over materiële zaken.

En al dat onnodige en onzinnige, daar wil ik geen tijd meer insteken.

Ik leefde de laatste jaren al sowieso vanuit de gedachte: er moet just niks. Dat ga ik nog wat blijven doen 😉

En hoe ik nog ga 'groeien', dat zal ik wel zien.

We missen je hier aan zee. De jaarlijkse honden-foto is niet hetzelfde zonder jou.

Voor altijd bij ons ❤️
Liefs
Je mama