08 maart 2024 - 1 maand

Lieve Brent

1 maand is het al dat jij niet meer bij ons bent...

En het blijft onwezenlijk en onwerkelijk. Ik blijf denken dat dit alles een slechte grap is en je op een dag terug aan belt en er gewoon zal zijn. Maar dat gaat niet gebeuren.

Nooit meer 'frietjes van't frituur' als ik je vraag: wat eten we vandaag?

Nooit meer: seg ma'ke,...

Nooit meer: k ben naar den Toon hè

...

Nooit meer SAMEN

Het gemis is niet te omschrijven.

Sommige mensen zeggen dat dit het ergste is wat je kan overkomen, een kind verliezen. En eerlijk gezegd: dat weet ik niet maar dat hoop ik wel. Nog erger zou onmenselijk zijn.

Yentl, Quint, Jonie en ik blijven hier ons uiterste best doen om af en toe iets alledaags te doen, een stapje verder te zetten in ons leven maar dat lukt ons niet altijd.

De laatste dagen neem ik notities vast, die ik maakte van de rouw- en verliesreizen met Manu Keirse en Vai Forte. Ik lees over de fases in rouw, de rouwtaken, het bootje zwalpend tussen herstel en verlies ... en ik herken het. Naast verdriet is er boosheid bijgekomen en ontzettend veel What ifs.

En ik werk aan het keiharde besef dat jij hier nooit meer zal zijn, fysiek, wel in onze herinneringen en wel in ons hart.

Manu zei ons steeds: verdriet is de keerzijde van liefde.

Gezien mijn liefde voor jou warm en oneindig groot was, is en steeds zal blijven, geldt dit ook voor het verdriet.

Voor altijd in mijn hart ❤️

Liefs

Je mama x