16 maart 2024 - Rock bottom

Dag lieve schat

Het was een hele moeilijke week.

Elke ochtend wakker worden met het besef dat ik jou nooit meer ga zien, nooit meer met je kan praten, jou nooit meer kan aanraken, is nog steeds hel.

Ik hoop op het moment 'I hit rock bottom' want dan weet ik dat ik het diepste punt heb bereikt en eruit kan kruipen, mezelf een weg naar boven kan timmeren. Alleen vrees ik dat het nu niet van toepassing is (of dat wordt me toch verteld)

Alles voelt KAK, KUT en KLOTE.

En de grote frustratie is dat ik hier niks aan kan veranderen, niets zinnigs over te zeggen heb.

Donderdag is sinds jouw sterven een moeilijke dag. En afgelopen donderdag was extra moeilijk: voor de eerste keer terug naar de les, relatietherapie. Zelfs Tinne vond het een 'stom' onderwerp gezien er twee mama's zijn in onze groep die recent hun kind verloren hebben. Er waren dus heel wat tranen en knuffels, steun zoeken, geven en ontvangen.

En er was ook houvast in de leerstof: de basis van elke relatie. Als deze sterk is, kan er al heel wat storm zijn voordat deze breekt of wegvalt.

En die kon ik wel voelen: onze basis als gezin voelt nu als drijfzand. Dynamieken tussen ons veranderen en we weten nog niet waar en hoe dit eindigen gaat, nu jij er niet meer bent.

Maar de basis is altijd stevig geweest, vele handen op 1 buik, er altijd zijn voor elkaar. Niets was jou te veel als het om Yentl of Quint ging.

Jij was de lijm binnen ons gezin. De vrolijke noot die ervoor zorgde dat, als de betweters 'het weer eens beter wisten', de ruzie stopte voor hij echt begon.

Het gemis gaat er nog héél lang zijn...

En er was ook goed nieuws op donderdag bij mijn collega's: de éne wordt vader, de andere gaat trouwen (partytime 🥳)

Zo ja, de wereld gaat verder ...
en ook het besef: elke dag is een lach en een traan.

Liefs
Ilse