25 juni 2024 - Foolish me

Ik heb de afgelopen weken wanhopig proberen deel te nemen aan het gewone leven om het verdriet te vermijden. Foolish me, verdriet laat zich niet leiden.

Ik dacht, als ik onze en jouw foto's vermijd, kan ik me harden. Live goes on, you know, stupid me...

Overal waar ik kom, in wat ik doe, zijn er herinneringen aan jou en ik mis je nog steeds zo verschrikkelijk.
Als ik voorbij je scho(o)l(en) fiets, als ik naar de Red Devils kijk, als ik het Klavertje 4 zie, als ik een ambulance met sirene hoor... zoveel kleine en grote dingen. Ze brengen jou terug in mijn leven, dierbaar en zo pijnlijk.

En ik ben het beu, het verdriet, de pijn, de vermoeidheid, de brain fog,...

En ik ben er nog lang niet.

Voor het eerst zie ik er tegen op om aan de zomervakantie te beginnen, op de festivals te zijn voor Tumbador,. Kan ik dat wel aan? Gaat me dat wat mentale rust brengen?

Het besef hoe een allesomvattende impact rouw en verlies heeft op de mens, dat heb ik me nooit kunnen inbeelden.
Soms maakt het me moedeloos maar ik zet door want dat zou jij willen. Niet bij de pakken blijven zitten, doorgaan omdat je er simpelweg niets aan kan veranderen.

Ik weet: beiden mogen er zijn: het vermijden van het verdriet én het vermijden van het herstel.

En het blijft een KUT situatie.

Wat mis ik je ❤️
Liefs
Je mama