28 mei 2024 - Tsunami's van verdriet

Dag lieverd

Wat is het lang geleden dat ik je nog eens  geschreven heb.

Why? Omdat de tsunami's van verdriet steeds op de loer liggen elke keer ik mezelf gun even 'gewoon Ilse' te zijn en plezier te zoeken en maken. De Straatfeesten waren leuk, gezellig (had je iets anders verwacht?) En nadien zweet ik het onbezorgde uit.

En daarnaast was er ook 'gewoon' nieuws waar ik niks mee kon.
De resultaten van je autopsie zijn er: niets gevonden. Gevolgd door een brief van de verzekering dat je een 'natuurlijke' dood gestorven was. Precies of het normaal is dat je zomaar, zonder aanwijsbare reden op je 21 jaar doodvalt. En dat maakte me zó boos op alles en iedereen (en natuurlijk erg verdrietig).
Want wat maakt of wie heeft dan maar even beslist dat jij hier niet meer mocht zijn ...

De administratieve rompslomp is bijna achter de rug. Ook dat is een echte energievreter.

Wie weet maak ik dan eindelijk eens tijd om door te rouwen. Ik haat het verdriet dat me te pas en onpas overvalt. Wanneer eindigt die rauwe pijn en start de zachte rouw?

Mijn psycho vertelt dat dit voor mij als doener en fixer een echte uitdaging is, gewoon ondergaan, dingen op me af laten komen, er niks aan kunnen veranderen, gevoel van machteloosheid. Ze heeft gelijk: Ik haat het...

Morgen is het partytime: De kleinste van den hoop is jarig. En weer dat dubbel gevoel: jij, die nooit meer ouder wordt en jij, die dit niet zonder feestje voorbij zou laten gaan. Dus we drinken er eentje extra op jou en weten dat jij net hetzelfde doet, waar je ook bent.

Tu me manques...
Liefs
Je mama ❤️